Akce

Varšavský filmový festival

Warszawski festiwal filmowy

Když jsem zjistila, že se v říjnu koná ve Varšavě mezinárodní filmový festival – žádný podomní, malý a okrajový – ale pořádný s mezinárodní licencí, mé oko starého karlovarského harcovníka zbystřilo. Mohla bych porovnat, jak vypadá takový festival v hlavním městě, a zjistit, zda ten karlovarský je skutečně výjimečný.

Mým cílem tentokrát nebylo strávit na festivalu několik plnohodnotných dní, jako to děláme ve Varech, chtěla jsem se pouze seznámit s atmosférou a podívat se na nějaký zajímavý, ne mainstreamový film.

Letos probíhal 34. ročník festivalu a hostila ho dvě kina – Kinoteka a Multikino ve Zlatých Terasách. V každém z kin bylo festivalu věnováno několik sálů, v nichž se promítaly filmy nejrůznějších proveniencí.

Skoro już od kilkunastu lat jestem fanką festiwalu filmowego w Karlových Varech, od razu mnie zainterosowała reklama na 34. Warszawski festiwal filmowy który miał miejsce w drugiej połowie paźdiernika w dwuch kinach: w Kinotece oraz w Multikinie w Złotych Tarasach.

Nakonec jsem se rozhodla pro jihokorejský film s názvem The Mate, který pojednával o podivném vztahu mladého muže a ženy, jež nechtějí fungovat jako pár/zamilovaná dvojice, nýbrž jen jako blízcí přátelé, což se ukáže jako obtížnější, než oba čekali.

Według opisu w repertuarze mi się spodobał film z Korei Południowej z nazwą Koleżanka. Tematem był nietradycyjny i trochę dziwny związek młodej kobiety z chłopakiem który jest fotografem, hoduje pustelnika i woli nie być w związku bo coś takiego kosztuje zbyt dużo – zbyt dużo wszystkiego, energii, pieniędzy oraz czasu.

Film mě nezklamal, dokonce se mi vcelku líbil – patřil bezesporu mezi tu skupinku jihokorejských filmů, v nichž se hodně mluví, ale řešení počátečního problému se ani na konci úplně nedočkáme.

Zato však máme možnost nahlédnout do každodenní jihokorejské reality, sledovat tempo a styl života, či se dozvědět, jak nahlížejí na nejrůznější témata. Některá z nich jsou velmi univerzální a řeší je lidé všude – např. narovnání vztahu s dlouho nepřítomným otcem, hledání práce, nejistota, rozdíly mezi naší vlastní představou o životě a tou rodičovskou aj.

Film był dokładnie taki jak się spodziewałam – jeden z dwu rodzajów koreańskich filmów – osoby bardzo dużo rozmawiają, nawet się czasami kłócą, ale główny temat często zostaje bez poruszenia. Poetyka jest przyjemna i kolory wyciszone.

Poza bazowym tematem jednak film oferował jeszcze inne pytania do pomyślenia i zastanowienia się, np uporządkowanie stosunków z innym członkiem rodziny, szukanie pracy, niepewność lub różnica pomiędzy naszym wyobrażeniem własnego życia i tym które mają naszy rodzice.

Po promítání následovala beseda s režisérem, ale já jsem na ni tentokrát nezůstala. Vyznění filmu se mi zdálo jednoznačné a ani mě nezaujal tak moc, že bych potřebovala klást nějaké doplňující otázky.

Po filmie miała miejsce jeszcze rozmowa z reżyserem, ale ja nie potrzebowałam posłuchać jego odpowiedzi bo mi się wydawało że wszystko było zrozumiałe.

Svůj názor jsem mohla (stejně jako ve Varech) vyjádřit prostřednictvím hlasovacího lístku.

Swoją opinię mogłam wyrazić w formie kartki do głosowania, dokładnie tak samo jak w Czechach na festiwalu w Varech.

Musím svůj zážitek z festivalu nějak shrnout a zhodnotit. Moc se mi líbil grafický a vizuální design festivalu s hlavním znakem, kaštanovým listem, vyskytujícím se všude možně – na reklamních letáčcích, programech, vstupenkách, plakátech i plátně před filmem.

Bardzo mi się spodobał design graficzny z logiem liścia kasztanu który mogliśmy zobaczyć na biletach, plakatach, różnych kartkach i nawet przed filmem na ekranie. Oferta filmowa też nie była zła i podczas dziesięciu dni było do wybory do koloru ciekawych filmowych wydarzeń.

Nabídka filmů se mi také nezdála špatná a vzhledem k tomu, že festival trval něco přes týden, byla i příjemná možnost výběru. Slyšela jsem, že prý vstupenky obvykle rychle mizí, ale mně se podařilo koupit tu svoji v den projekce. Pravděpodobně nebyl o představení, jež jsem si vybrala, až takový zájem.

Podobno bilety na festiwal szybko się rozchodzą, mi się jednak udało kupić swój w dzień projekcji. Najprawdopodobniej było mniejsze zainteresowanie właśnie o ten film. Ogólnie atmosfera warszawskiego festiwalu jest bardziej spokojna niż ta czeska, chociaż nie próbowałam zobaczyć więcej filmów i spędzić na festiwalu kilku dni.

V publiku jsem sice zaznamenala větší množství „festivalových“ diváků, ale rozhodně nikde nebyly k vidění podobné fronty jako ve Varech, podobní nadšenci sedící na zemi před sálem a čekající na volné lístky. Atmosféra mi tím pádem přišla mnohem poklidnější, mírnější a méně hektická.

Wystarczyło mi odwiedzić kino tylko raz i stwierdzić że festiwal jest bardzo fajnym jesiennym wydarzeniem, ale że niepowtarzalna atmosfera festiwalu w Varech gdzie ludzie czekają kilka godzin w kolejkach na bilety, siedzą na ziemi przed salą mając nadzieję że ktoś nie przyjdzie i nie wykorzysta swojego biletu i oni będą mogli zobaczyć jakiś film jest rzeczywiście czymś wyjątkowym.

Na pewno polecam chociaż warto do Varów przyjechać przygotowany.

Na druhou stranu kvůli tomu ani člověk neměl pocit, že se účastní festivalu. V Multikině, jež jsem navštívila v rámci festivalu já, se kromě festivalových filmů uváděly i „běžné“ snímky, jež šly momentálně do distribuce, což tříštilo pozornost a k vytvoření ucelené festivalové nálady to nepřispívalo.

I tak jsem moc ráda, že jsem varšavský festival navštívila – jde rozhodně o příjemnou možnost, co podniknout v druhé polovině října, kdy již počasí nemusí být zrovna kamarádské.

Napsat komentář

Vaše emailová adresa nebude zveřejněna. Vyžadované informace jsou označeny *