Místa

Powązkowski hřbitov

Cmętarz Powązkowski

V různých zemích se uctívají zesnulí různě. V Harry Potterovi vždycky slavili Svátek všech svatých, kdy se o jeho předvečeru ve Velké síni konala slavnostní hostina – pokud se zrovna hlavní hrdinové nevypravili na Oslavu úmrtí Sira Nicolase de Mimsy Porpingtona.

Ciekawe jak różne narody obchodzą Święto Wszystich Świętych. Ja go najbardziej pamiętam z Harry’ego Pottera gdzie zawsze mieli w Wielkiej Sali specjalną ucztę, o ile główni bohaterowie nie udali się na uroczystość Sira Nicolase de Mimpsy Porpingtona który obchodził rocznicę śmierci.

V Čechách žádné Všechny svaté nemáme – asi proto, že jsme ateistický národ. U nás existují Dušičky, což se mi alespoň podle názvu jeví spíše pohanské. Pravdou však zůstává, že bez ohledu na jméno je určitý den na přelomu října a listopadu zasvěcen zesnulým a návštěvám hrobů a hřbitovů.

W Czechach jednak niczego takiego jak Wszystkich Świętych nie ma. Dla nas jest drugi listopada dniem powszednim który nazywa się Dušičky (małe dusze). Zakładam że przyczyną może być nasza nie religijna natura i odniesienie do Świętych po prostu zostało zastąpione przez coś bardziej pogańskiego.

Hroby se zdobí věnci, květinovými aranžmá, ozdobnými miskami a svíčkami. Lidé se při této příležitosti snaží dostat i na vzdálenější hřbitovy a připomenout si předky, kteří tady s námi již nejsou. Nevím, jak se na tuto tradici dívá mladá generace, ale já jsem k dušičkové návštěvě hřbitova byla doma vždycky vedena.

Jednak istnieje dzień o którym chodzimy na cmętarze i dekorujemy groby w ładne wieńce, miski z kwiatkami oraz świece. Ludzie też się starają dotrzeć nawet do bardziej odległych cmętarzy i przypomieć sobie te osoby których już tutaj z nami nie ma. Nie wiem jak podchodzi do tej tradycji nowa generacja młodzieży, ale ja zawsze w domu widziałam że tak robimy.

V Polsku je hlavním dnem vzpomínání na zemřelé první listopad a tento den je i státním svátkem, aby lidé mohli v klidu objet hřbitovy, na nichž někoho mají.

Osud tomu chtěl, že jsem teprve letos byla poprvé na prvního listopadu ve Varšavě, a když už jsme měli volno z práce, rozhodla jsem se, že navštívím unikátní Powązkowski hřbitov.

W Polsce jest z kolei głównym dniem wspominania zmarłych pierwszy listopada kiedy jest nawet święto żeby osoby dały radę odwiedzić wszystkie cmętarze gdzie leży ktoś z rodziny lub znajomych.

Dopiero w tym roku spędzałam ten dzień po raz pierwszy w Warszawie i właśnie dlatego zdecydowałam odwiedzić Cmętarz Powązkowski który jest bardzo słynną nekropolią i ważnym miejsem. Został on założony pod koniec XVIII wieku, dokładnie w 1790 roku i poświęcony dwa lata później.

Proč unikátní?

Jde totiž o historickou nekropoli založenou koncem 18. století, konkrétně roku 1790, a vysvěcenou roku 1792. Nejprve se nacházela za městem a svoji popularitu si získala až ve chvíli, kdy byly zrušeny jiné dva hřbitovy a Powązki se tak staly jediným hřbitovem na levém břehu Visly.

Kromě vlastních náhrobků je zde také kostel – Sv. Karla Boromejského a katakomby. Katakomby jsem nenavštívila a do kostela pouze nahlédla, ale náhrobky jako takové mě fascinovaly.

Na hřbitově už se od sedmdesátých let minulého století nepohřbívá, tudíž je zde patrná historická atmosféra místa, ale i tak jsem byla překvapena, jak se mi zde líbilo.

Nie jest tylko zwykłym cmętarzem bo oprócz historycznych grobów można tu znałeźć także kościół Św. Karoła Boromeusza oraz katakumby. Nie odwiedziłam katakumb i do środa kościoła tylko zajrzełam bo po prostu mi się najbardziej podobał sam cmętarz.

Moje předchozí zkušenosti se slavnými hřbitovy nejsou totiž nijak velkolepé. Je sice pravdou, že když jsem byla malá, bavilo mě s mamkou obcházet Slavín a hledat hroby slavných lidí, ale když jsem se v roce 2010 v průběhu svého erasmového pobytu ve Francii vydala na Père Lachaise, velice záhy jsem svoji návštěvu vzdala.

I to w ogóle było dla mnie dużym zdziwieniem bo moje poprzednie doświadczenie z wizytą słynnego cmętarza nie było jakieś wyjątkowe.

Co prawda podobało mi się jak kiedyś z mamą szukałyśmy grobów słynnych czeskich osób w Pradze na cmętarzu Slavin, ale później w 2010 roku kiedy byłam na Erasmusie w Paryżu zdecydowałam w ramach zwiedzania miasta udać się też na cmętarz Père Lachaise.

Nie byłam jednak zachwycona i bardzo szybko opuściłam to miejsce bo czułam się przytłoczona rozmiarem tej nekropolii.

Jakmile jsem se totiž zanořila do mezihrobích uliček, přemohla mě obrovská rozloha hřbitova a já jsem odtud v podstatě utekla. Pa, pa, Edith Piaf, pa, pa, jiné slavné osobnosti… Prostě a jednoduše mě to nebavilo.

Pożegnałam się w myślach z grobiem Edith Piaf lub innych i nie wróciłam już nigdy więcej.

Byla jsem proto překvapená, když jsem se po Powązkách vydržela procházet asi tři čtvrtě hodiny.

Prohlížela jsem si různé styly hrobů, vnímala přítomnost přírody v místě posledního odpočinku mnoha osob, zkoumala jména, obdivovala svíce s obrovskými knoty (nebo několika knoty vedle sebe), jež hořely velikánským plamenem, a pozastavovala se nad tím, jak mnoho lidí sem zamířilo.

Tutaj na Powązkach miałam jednak calkowicie inne przeżycie.

Bardzo mi się podobało patrzeć na historyczne nagrobki, podziwiać naturalne połączenie przyrody z cmętarzem, czytać imiona i nazwiska oraz zastanawiać sie nad rozmiarem świec i ich płomieni które są dużo większe niż te w Czechach. Też byłam zdziwiona ile osób przyszło tak na prawdę na cmętarz.

O tom ostatně svědčí také fakt, že v blízkosti hřbitova byly zbudované dočasné autobusové zastávky, na nichž zastavovaly speciální hřbitovní linky, z přilehlé ulice byla zcela odkloněna doprava, kterou na nedalekém kruhovém objezdu řídili policisté – o množství stánků před hřbitovní zdí ani nemluvě.

Koło cmętarzu zbudowano dotychczasowe przystanki specjalnych linii „cmętarzowych” autobosów, ruch drogowy został całkowicie zmieniony i na Rondzie Radosława stało kilku policjantów którzy organizowałi właśnie nadjeżdżające samochody.

Nawet już nie wspominam o straganikach które przed wejściem na cmętarz sprzedawały różnego rodzaju atrybuty grobowe.

Zdá se, že však není takovým zvykem zdobit hroby výpravnými a krásnými věnci, spíše se vyskytovaly právě svíce v miskách, umělé květiny, chvojí a jen sem tam nějaký věnec.

Wydaje mi się że w Polsce są rzadziej używane wieńce które najczęszczej dajemy my w Czechach i które bardzo lubię.

Naše věnce se mi líbí víc, ale zde mě dostala atmosféra a množství lidí. Je pravdou, že jsem nikdy nebyla o Dušičkách na Slavíně – což by bylo asi srovnatelné, protože na Powązkách leží některé slavné osobnosti polské kultury či veřejného života, ale mě stejně nejvíc bavilo zkoumat náhrobky zcela obyčejných lidí.

Tutaj mi się jednak bardzo podobała atmosfera kiedy sporo osób odwiedza to samo miejsce. Nie byłam nigdy w ten dzień na Slavinie, jedynym cmętarzu w Czechach z którym można Powązki porównać, ale to chyba bez znaczenia bo mi się z resztą najbardziej podobały zwykłe nagrobki zwykłych ludzi.

Můj postřeh, co se týče jmen, je třeba takový, že jména, jež jsou nyní populární a pro mě typicky polská, jako např. Agnieszka, Katarzyna, Aleksandra či Anna, byla na hřbitově velmi málo zastoupena – naopak jsem zde zaznamenala velký počet Jozef, Michalin či Teres.

Je zajímavé, jak lze sledovat módnost jmen i zde, na hřbitově.

Było też bardzo ciekawe że imion które teraz często spotykam i które uznaję za typowo polskie prawie zupełnie brakowało na cmętarzu. Nie było Agnieszek, Ań, Ol ani Kaś, zatem widziałam sporo Michalin, Jozef oraz Teres.

Ciekawe że można śledzić modę imion właśnie na cmętarzu.

Byla jsem celkově z návštěvy nadšená a moc se mi na Powązkách líbilo.

Wizyta mi się ogólnie bardzo podobała i cieszę się że poznałam nowe miejsce.

Zdroje/Żródła: Článek o Powązkách v plátku Nasze Miasto, z 25.10.2018

Napsat komentář

Vaše emailová adresa nebude zveřejněna. Vyžadované informace jsou označeny *